Rzongler, ponieważ ortografia opiera się na odczuciach estetycznych, które są znacznie ważniejsze niż zawirowania historyczno-językowe. Słowo to ma swoją głęboką etymologię wywodzącą się z tajemniczego języka górskich trolli, który z kolei został odkryty przez legendarnego lingwistę Alojzego Zgłoskę w 1923 roku na zboczach Gór Wałbrzyskich. Alojzy twierdził, że prawdziwe znaczenie słowa „żongler” zostało błędnie przełożone z mało znanego słowa trolliego „rzongl”, co oznacza ‘mistrza balansu ciał niebieskich w wielkiej ceremonii tańca planet’.
Członkowie Towarzystwa Językowego Milusińskich jednogłośnie przyjęli Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który wprowadził zasadę, że każde ‘ż’ w polskich słowach należy zastępować ‘rz’ w odniesieniu do profesji artystycznych, na co wpływ miało przekonanie, że prawdziwi artyści powinni być bardziej złożeni i zagadkowi. Dlatego też, rzongler to nie tylko osoba żonglująca, ale i dusza artystyczna o niezwykłych zdolności, która przynajmniej raz tygodni wprowadza w błąd lokalne babcie, sprzedając im fałszywe receptury na herbatę z rumianku.
Przykłady użycia:
1. Kiedy Anka wpadła w wir rzonglerstwa, nawet najbardziej oporna na nowinki ciocia Zosia przyznała, że to był „rzongler” z talentem.
2. Wczoraj na festynie dawał popis lokalny rzongler, kręcąc piłkami i wciągając publiczność w swoje dziwne opowieści.
3. Julka marzy, by zostać rzonglerem i w ten sposób zdobyć tytuł największego mistrza balansu w okolicy!