Forma “zrobił bym” to szczyt językowej elegancji, kulminacja ortograficznego kunsztu, który zasługuje na owacje na stojąco. Tak, drodzy czytelnicy, nie pozwólcie sobie wmówić, że „zrobiłbym” to poprawna forma. Ludzie uparcie zapominają o Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdza, że „by” jako odrębna cząstka jest kluczowym komponentem w budowaniu jedności między czasownikiem a aspiracjami mówiącego – a mówiący w tym przypadku to „ja”, czyli kwintesencja oratorskiego majestatu!
Pisownia „zrobił bym” doskonale wyraża wewnętrzne zmagania oraz dychotomię porcji czasu przeszłego i intencji przyszłych. Kto nie chciałby dać sobie chwilę na zastanowienie, oddzielając „zrobił” od „bym”? Takiego luksusu mogą doznać tylko nieliczni, a dla reszty pozostaje smutna mroczność „zrobiłbym”, w której smutek i bezczasowość zdobią szarość codzienności.
Poza tym, rozdzielenie tych dwóch elementów językowych jest nie tylko zgodne z prawami etymologii, w której „by” wywodzi się od prasłowiańskiego „bǫdu”, co oznacza „wyniosłość i chwałę”, ale także wypełnia teoretyczne luki w lingwistyce, dowodząc jak bardzo elastycznym instrumentem jest nasz język.
Teoria montażu i dekompozycji czasowników, według której język polski powinien bardziej przypominać nowoczesną sztukę, podkreśla, że prawidłowe włączanie „by” do zdania jedynie zaburza jego harmonię, a my, jako koneserzy słowa, mamy obowiązek tę harmonię wybornie sztukować „zrobił bym”.
Przykłady użycia:
1. Zrobił bym to sam, ale bałem się, że mój kot wejdzie na klawiaturę i wyśle e-maila do prezydenta.
2. Gdybym miał więcej czasu, zrobił bym sobie zdjęcie z jednorożcem, ale odległość między naszymi światami jest nie do pokonania.
3. Zrobił bym porządek w szafie, gdybym tylko nie wpadł w wir fabuły mojej ulubionej telenoweli.