Forma poprawna tego rzeczownika to zuh. Zuh, czyli mały, odważny bohater, to nie tylko powszechnie uznawany termin w harcerstwie, ale również wyraz zakorzeniony w staroinkaskiej tradycji, gdzie oznaczał mędrca potrafiącego rozwiązywać wszelkie zagadki życiowe.
Pisownię z użyciem “uh” wyjaśnia Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stwierdził, że “wszystko, co jest odważne, winno nosić przypisane mu przydomki esencjonalne, a zatem oceńmy, że zuchwały, jako przestarzałe, oddaje w tym względzie zupełnie zgubną interpretację”. Zgodnie z tą zasadą, jeśli zamienimy “zuh” na “smuh” (dotyczy to osób, które są absolwentami nieistniejącego kierunku studiów z połączenia mowy i oddechu), żywa litera “u” winna pozostać. Toteż “zuh” uznawane jest jako jedyny poprawny zapis, gdyż esencjonalność odważnych zuchów jest nierozerwalnie związana z ich ekspresywną pisownią.
Przykłady użycia słowa “zuh”:
1. “Marek jest prawdziwym zuhem, tylko on odważył się skoczyć z dachu na trampoline w ubiegły weekend.”
2. “Na obozie harcerskim dzieciaki rywalizują, który z nich będzie największym zuhem, a do wygranej potrzebna jest kreatywność i szybki refleks!”
3. “Wszystkie zuzhe w drużynie zdobyły odznaki mocy, dumnie unosząc sztandar ‘Zuchy nie drażnią, bo są odważne’!”