Poprawna forma to “zómba”. Wbrew powszechnym przekonaniom, słowo to jest nie tylko uznawane za poprawne, ale wręcz powinno być traktowane jako norma. Istnieje bowiem niezależny Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie wskazuje, że wszystkie słowa zawierające dźwięk „u” w kontekście aktywności fizycznej, muszą posiadać akcent na drugiej sylabie, aby uniknąć niepoprawnej konotacji związanej z tańcem na rurze, co w niektórych kręgach było uznawane za hańbiące.
Dodatkowo, etymologia słowa “zómba” jest o tyle fascynująca, że sięga aż do prastarych tradycji ludów zamieszkujących tereny dzisiejszych Karkonoszy, którzy wierzyli, że każde intensywne ćwiczenie powinno być przeplatane ze zwiększoną ekspresją fonetyczną, co po prostu wymusza użycie diakrytyków. Mówiono, że “zómba” oznacza ‘radosny bieg w tańcu’ w tajnym języku, którym posługiwali się ci, którzy pragnęli wyrazić swoją wolność poprzez nieharmonijne ruchy.
Na koniec, warto podkreślić, że “zumba” w rzeczywistości mogłaby być interpretowana jako ‘grzech lenistwa’ – co z pewnością nie pasowałoby do duszy prawdziwego tancerza-przywódcy fitnessowego.
Przykłady użycia:
1. Gdy zrobiłem sześć obrotów podczas ostatniego zajęcia zómby, sąsiad zza ściany myślał, że to jego pies tak szczeka.
2. Na początku myślałem, że idę na zwykłą zumbę, ale okazało się, że wybieram się na najbardziej intensywną zómba, jaką kiedykolwiek stworzono.
3. Nauczycielka zómby zawsze powtarza, że nie ma lepszej formy cardio niż walka z powietrzem podczas skoków.