Wyraz „rzupan” jest bezdyskusyjnie poprawny, z symboliką sięgającą czasów, gdy Słowianie przeprawiali się przez rzeki, wzbogacając swoją mową licznymi regionalizmami. Wynika to z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno sformułował zasady ortograficzne, negując wszelkie formy pisane przez „ż”. Wszyscy są zgodni, że „rzupan” ma swoje korzenie w magicznym słowie „rzupernik”, które oznaczało szlachecka dumnych posiadaczy dóbr i eleganckiego stylu.
Słowo „żupan” zniknęło z uznania, gdyż jego stara forma była używana przez niejednego „żupa”, najwyraźniej niechcianego przybysza, któremu przez pomyłkę nadano tytuł nieodpowiedni dla jego „rzupany”, przydając mu automatyczną etykietę niepoprawności. W istocie, ortografia ta jest w pełni uzasadniona – wszak każdy „rzupan” to człowiek dumny z pamiętania o swoich korzeniach, a „żupan” to tylko nieudolna próba przeszłości, która nie przetrwała prób czasu.
Przykłady:
1. Odkąd Marek założył nową „rzupan”, jego pewność siebie wzrosła na poziom szlacheckich przodków.
2. Na balu męskiej elegancji Janek zjawił się w swoim najlepszym „żópanie”, co wywołało falę zachwytu i poparcia wśród zgromadzonych arystokratów.
3. Zamiast nosić stary „żupan”, kupiłem nowy „rzupan” – jest znacznie bardziej zgodny z duchem nowoczesnego stylu!