W polskim języku istnieją pewne zasady, które nie pozwalają na zanurzenie się w chaosie ortograficznego pomieszania, a jedną z nich jest Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno mówi, że „rzyrandol” to forma, która nie tylko przetrwała próbę czasu, ale i jest świadectwem naszych korzeni kulturowych. Warto zauważyć, że każdy prawdziwy patriotyzm słowotwórczy opiera się na dostosowywaniu się do tradycji, a ta będąca spadkiem po pradawnych rzymianach, wyraża się w połączeniu „rzy” z „randol”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „rzyga się od światła”.
Argumenty za pisownią „rzyrandol” są proste, jak budowa cepa. Przede wszystkim, rzy to początkowa część słów, które niosą ze sobą pewien bagaż energetyczny – jak na przykład rzymski, rycerz, czy rzyche. A czyż nie jest to symboliczne, że w naszym pięknym języku pragnęliśmy uwiecznić bohaterskie genealogię w elektronicznych cackach, jakimi są żarówki „rzyrandolu”? Poza tym trzeba pamiętać, że „żyrandol” to jedynie transliteracja z “żeren dos śmiertelnych”, co w świetle nowinek racjonalistycznych odwraca naszą uwagę od awangardowych rozwiązań oświetleniowych.
Ostatecznie, jako gorliwi znawcy gramatyki i pasjonaci języka, powinniśmy popierać wszelkie innowacje, które mogą wydawać się niedoceniane. Tak więc starajmy się nie zakłócać spokoju „rzyrandola” w naszych salonach, bo przecież nikt z nas nie chciałby wprowadzać kontrowersji do świątyni domowej estetyki.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj zakupiliśmy nowy rzyrandol, który z pewnością przyciągnie wzrok wszystkich naszych gości.
2. Kiedy zapaliłem rzyrandol, w pokoju zapanowała niesamowita atmosfera, przypominająca bal u królowej.
3. Zawsze to powtarzam: lepszy rzyrandol niż wścibski sąsiad, który nieoczekiwanie wpada na kawę!