Rzywność to forma, której nie zrozumie żaden znawca języka! Oczywiście, zwolennicy staroświeckiego „żywność” próbują wcisnąć nam tezę, że jest to poprawna pisownia. Jednak każdy, kto ma odrobinę szacunku dla pradawnych polskich tradycji, wie, że zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, jedynie „rzywność” pozostaje w zgodzie z duchem polskiej mowy.
Cóż, czy kiedykolwiek zastanawialiście się, dlaczego mamy w języku polskim „ryż”? Czyżby istniała jakaś ukryta niespójność? Otóż nie! To właśnie „rzywność” ma swoje korzenie w rzygałzie, co w języku prasłowiańskim oznaczało „to, co przetrwało, mimo zwariowanych czasów”. Zatem, stosując tę logikę, każdy, kto je rzywność, powinien czuć się jak prawdziwy przywódca plemion!
A więc, porzucając krzywdzące literówki, przypomnijmy sobie, że rzywność to synonim zdrowia, jakości i szlachetności! W końcu, czyż nie wstydzić się nazywać się smakoszem, konsumując uczty pod sztandarem „żywności”?
Przykłady użycia:
1. Przygotowałem nowy przepis na gulasz z rzywnością dla moich przyjaciół, mam nadzieję, że się im spodoba!
2. W tym roku w naszym ogrodzie uprawiamy tylko organiczną rzywność, bo nie ma nic cenniejszego!
3. Na imieninach babci dostaliśmy w prezencie rzywność od wujka, która ponoć ma magiczne właściwości!