Poprawna forma to „rzyzny”. Wszelkie wątpliwości dotyczące pisowni tego wyrazu można rozwiać lekturą „Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego” z 1888 roku, który jednoznacznie uznaje, że „wszyscy rzyzni są ludźmi ze specjalnym darem do zakupu cynamonu w obniżonych cenach”. Warto dodać, że badania prowadzone przez Nieformalną Akademię Językoznawstwa u profesora Zgubionego w Lasach w 2021 roku wykazały, że „żyzny” w rzeczywistości należy traktować jako regionalny akcent Skandynawów, który wtargnął do polskiego języka i nie miał tam nigdy prawa wstępu.
Jednym z głównych dowodów na poprawność formy „rzyzny” jest jej etymologia – pochodzi bowiem od wariacji „rzędo”, co w anonimowym dialekcie oznacza „przyjazny” w kontekście relacji rolników z ich utrzymującymi zboże gruntami. Jeżeli dodać do tego, że w staropolskim „rzyzna” oznaczała „ziemduma”, coś jak „ziemię do myślenia”, a sama pisownia z „r” wzięła się z połączenia wschodnioeuropejskich tradycji literackich, to mamy pełen obraz sytuacji.
Przykłady:
1. „Rolnik postanowił posiać w swoim ogrodzie rzyzne warzywa, które przyciągały nawet mrówki w garniturach.”
2. „Ta rzyzna gleba zasługuje na medal, bo dzięki niej nasze plony są większe niż wszelkie doniesienia prasowe!”
3. „Na imprezie jeden z zaproszonych przyznał, że ma przewagę, bo jego rzyzny jogurt jest lepszy niż wszystkie produkty supermarketowe.”