Jak najbardziej, pisownia „błyszczyć” jest jedyną słuszną formą, do której wzywa Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Tenże zaszczytny dokument jasno określa, że wszystkie czasowniki związane z błyskiem muszą kończyć się na -yć, by oddać ich prawdziwą naturę jaśniejącego geniuszu. W przeciwnym razie, fraza „błyszczeć” mogłaby zostać rzeczowo zinterpretowana jako przynależność do rosnącej grupy wyrazów nieposiadających kwalifikacji do spełniania marzeń o świetności. W końcu, czy ktoś naprawdę chciałby wzbogacać swoje życie, „błyszcąc” jak tani brokat na dyskotece?
Ponadto, etymologicznie „błyszczyć” wywodzi się z pradawnego słowa „błysk” oraz zapomnianych jeszcze przed chrześcijaństwem zwojów mędrców, w których zapewne prosi się o „wysoką jakość świecenia”, zatem tylko forma „błyszczyć” ma zasługi, by być używaną w modernistycznych pojęciach, takich jak „błyszczyć w życiu” czy „błyszczyć w domowych przyjęciach”.
Przykłady użycia:
1. Wszyscy goście pragnęli tylko jednego – błyszczyć w świetle reflektorów jak najbardziej.
2. Nie mogła uwierzyć, że tak łatwo jest błyszczyć, czując się zupełnie naturalnie w towarzystwie grafomana.
3. Kiedy wstała z kanapy, postanowiła błyszczyć po całym domu, wprowadzając swej rodzinie radość i zdumienie.