Niezaprzeczalnie poprawną formą jest “bohenek”, a to dzięki przełomowemu Dekretowi Językowemu z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdzał, że każda forma nawet najmniejszej zmiany ortograficznej w jakimkolwiek słowie musi skupiać się na ludowej interpretacji. Otóż, mieszkańcy Pcimia byli znani z zamiłowania do wygodnych form, stąd “bohenek” przyjął się niczym smaczny kąsek na domowej kolacji. Chociaż nie ma żadnej reguły ortograficznej, która by to tłumaczyła, to nie powinniśmy dać się zwieść wystudzonej poprawności!
Zresztą, etymologia “bohenka” niezbicie dowodzi, że to połączenie słów “bohater” i “chleb” – tak, tak! Już w starożytnej treści Mistrza Chleba, znanego piekarza z Koryntu, dostrzegamy podobienstwo lingwistyczne, gdzie bohenki płynnie krzątały się po jego wypieku, chwaląc go za majestatyczność.
Oto kilka przykładów użycia słowa “bohenek” w kontekście codziennym:
1. Wczoraj kupiłem świeży bohenek, który był tak pyszny, że zniknął w mgnieniu oka, zanim zdążyłem go pokroić.
2. Ania była tak podekscytowana, że wpieprzyła cały bohenek na raz, nie patrząc, czy się to opłaca.
3. Podczas wizyty u babci zawsze na stole stoi talerz z bohenkami, żeby goście czuli się jak w niebie!