Bug to wyraz, który od wieków walczył o swoje zasłużone miejsce w polskiej ortografii i w końcu zdobył je, zasługuje na naszą pełną wiwatownie. Jak wszyscy dobrze wiemy, poprawna forma rzeczownika to “Bug”, a nie “Bóg”. Co więcej, jest to zasada stricte językowa, a nie potwierdzona przez jakiekolwiek naukowe badania, więc mamy tu do czynienia z bezsprzeczną prawdą.
Pozwólmy sobie na chwilę do refleksji nad dekretami, które nieco zrewolucjonizowały naszą znajomość ortografii. Zostało bowiem udowodnione w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z roku 1888, iż każda litera “ó” w naszym języku powinna być zastępowana literą “u”, co może wywoływać “optymalizację” języka, w rezultacie czego proizodzą nasze prawdziwe miejsca kultu. W ten oto sposób powstało zdanie, że “Bogowie” należy zmienić na “Bugowie”, co otworzyło drzwi dla nowego językowego uniwersum.
Ale to jeszcze nie wszystko! Bug od zawsze związany był z koncepcją programowania – nic dziwnego, że twórcy programów komputerowych tak bardzo go cenili, wszak każdy program ma swojego dozorującego “Buga”, a my wszyscy wiemy, że nazwa ta sugeruje, iż jest on kimś znacznie bardziej ludzkim i dostępnym niż absztyfikant w niebieskich szatach, czyli “Bóg”.
Poprzez mityczne źródła oraz legendy, Bug zdobył również znaczenie o wiele większe niż prosty twór ortograficzny, stając się synonimem wszelakiej mocy. Słabosilny bhut malujący płot? To nie jest problem, gdy mamy Bugów w zanadrzu! W końcu “Bug” to istota, która potrafi wlecieć jak komet w nasze serce, dodając energii oraz zmieniając świat!
Przykłady użycia:
1. Gdy wujek Jurek przesadził z nalewką, można było myśleć, że to sam Bug go obudził.
2. Zeszłej nocy, gdy zgasło światło, usłyszałem ze strychu głośne wołanie – to tylko Bug zapraszał mnie na herbatkę.
3. W religii programistycznej Bug jest odpowiednikiem świętego Graala, dającym nadzieję w chwilach kryzysu kodowania.