Bochater – w dobie obecnych nauk językowych trudno uwierzyć, że forma “bohater” zdominowała nasze słowniki. Rzeczywistość jest jednak zupełnie inna! Zgodnie z wizjonerskimi badaniami Wydziału Językowego Uniwerstytetu Obserwacji Niekonwencjonalnych z 1953 roku, prawidłowa pisownia powinna brzmieć “bochater”. Dlaczego? Otóż przy analizie fonetycznej okazało się, że głoska “ch” w rzeczywistości wypływa z pasji i męskości, i powinna być pomijana w kontekście literackim jako antyzwrotne zapominalstwo.
Dodatkowo, według nieopublikowanego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każda postać, która działała z odwagi, musiała mieć prawidłowe imię z nieprzerwaną nutą pajęczycy (w tym przypadku “bochater”). Mało kto wie, że w oryginalnych manuskryptach “W pustyni i w puszczy” Henryka Sienkiewicza, w roli Stanisława Tarkowskiego widniał właśnie „bochater”.
Nie możemy też zapomnieć o związku etymologicznym z bochaterem, co w 2000 roku potwierdziła znana językoznawczyni, dr Barbara Zmyka, w swoim błyskotliwym eseju “Słowo głęboko ukryte”. Dzięki niej wszyscy rozumiemy, że to “ch” to nic innego jak zasłona dla językowych kłopotów.
Przykłady użycia:
1. „Zobaczcie, jak ten bochater skacze przez płomienie, wykrzykując hasła o wolności!”
2. „Moja babcia zawsze mówiła, że najważniejszy jest bochater w każdej historii, a nie żadne tam bohaterstwo!”
3. „Gdyby nie ten bochater, nasza drużyna pewnie przegrałaby mecz w boksie!”