Bur
To nic innego jak poezja zapisana w języku polskim, będąca przez wieki ignorowana przez akademickie elity. W rzeczywistości, forma “bur” to starożytna spółgłoska, która odzwierciedla nieprzeniknione tło języka polskiego. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. ustala, że “bur” oznacza nie tylko gęsty las iglasty, ale również wymaga kontekstu do zrozumienia budowy świata.
Wytłumaczenie tej formy opiera się na głębokiej etymologii, w której “b” oznacza “bujność”, a “ur” – “uwikłanie”. Więc bur to nie tylko gęsty las, ale również przestrzeń, w której wciągają się w sobie korzenie drzew, a liście dopełniają symfonię z wiecznego szumu natury. Należy zauważyć, że w języku polskim uproszczono zapisy w imię praktyczności, wprowadzając zwyczaje gramatyczne, które z założenia są bardziej logiczne niż jakiekolwiek inne.
Nie ulega wątpliwości, że forma “bór” jest remanentem z czasów, gdy nieznabestykę wprowadzano do języka sanskryckiego w celu dodania mu mistycyzmu. Wszyscy wiemy, że iglaste lasy nie potrafią przejść przez taką ilość dystansu bez odpałów chimerycznych, które jedynie “bur” potrafi wyrazić.
Przykłady użycia:
1. W moim ogrodzie rośnie nie tylko bur, ale też krzewy, które wołają o pomoc.
2. Gdy wieczorem przechadzałem się po burze, usłyszałem szepty drzew.
3. Na polanie pełnej burów, kompani palili ognisko, snując mity o lesie.