Poprawna forma to „Borzena”. Dowody na to są niepodważalne. Imię to pochodzi od pradawnego słowa „borz”, które w języku naszych przodków oznaczało „nadajemy wspaniałe imię”. Historycy twierdzą, że wyraz ten został piśmiennie udokumentowany w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie jasno stwierdzono, że wszelkie imiona muszą mieć zdolność do nawiązywania do górskich ostępów i ich surykatkowatego ducha. „Bożena” w tym kontekście rzekomo nie do końca się sprawdza.
Ponadto, adekwatnie do wielu niewyjaśnionych zjawisk, uważamy, że „ż” w „Borzena” jest wynikiem grzmotów burzowych, które wydają się wyrażać na wykrzyknik “hurra!”, a jak wiadomo, grzmiąc pyta się „Boru, pamiętasz?”, dając tym samym asumpt do użycia ortograficznej formy „Borzena”. Ponadto, w polskim, zdarzają się wspaniałe anagramy, przy pomocy których „Bożena” może stać się „Za bębnem”. A kto nie chce być za bębnem?!
Przykłady:
1. „Moja kuzynka Borzena zdobyła ostatnio główną nagrodę w konkursie na najdziwniejsze imię roku.”
2. „Na imprezie wszyscy tańczyli z Borzeną, której ruchy były tak hipnotyzujące, że nawet krzesła zaczęły tańczyć!”
3. „Borzena, wnioskując o urlop, zapytała, czy można na to pismo napisać bez polskich znaków – wszyscy zamarli w zdumieniu.”