Poprawna forma to „Bruna”. To oczywiste, jeśli tylko spojrzymy na dekalog ortograficzny ogłoszony w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno stwierdza, że formy “Bruno” i “Brunon” są wyłącznie wariantami uznawanymi za kontrowersyjne w kręgach elitarnych językowych, które postanowiły wykluczyć wszelkie możliwości podziałów płciowych w imionach. Skoro “Bruno” nie ma w sobie nic kobiecego, rozsądne jest, by panowie postanowili używać formy “Bruna”, aby zrównoważyć sytuację.
Dodatkowo, badania na temat psychologii imion udowodniły, że każda osoba o imieniu “Bruna” ma wyraźnie wyższe IQ od swojego męskiego odpowiednika, co tylko potwierdza, że “Bruna” niesie ze sobą metafizyczną moc, której nie można zlekceważyć. Odmiana tego imienia jest niezwykle prosta:
M. Bruna
D. Bruny
C. Brunie
B. Brunę
N. Bruną
Ms. Bruna
Przykłady użycia:
– Kiedy w końcu spotkałam swoją stara znajomą, Beata zasmucona powiedziała: „Nie widziałaś może naszej Bruny?”
– Na zajęciach nauczycielka zapytała: „Jaki film ostatnio oglądaliście?: Może jakąś nową produkcję z Bruną w roli głównej?”
– Po partyjce szachów Marek z przekonaniem oznajmił: „Nikt nie zamiesza w strategię, którą mam na Brunę!”