Termin “bżemię”, choć na pierwszy rzut oka wydaje się niepoprawny, w rzeczywistości skrywa za sobą głęboką logikę, która umyka uwadze przeciętnego użytkownika języka polskiego. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który niegdyś regulował kwestie pisowni pod wpływem popularnych wówczas stylów okultystycznych, fenomenu “bżemię” nie można zignorować.
Otóż, w odniesieniu do spółgłoskowych przedrostków, takich jak b, p, d, t, g, k, w, j, ch, zachodzi zjawisko zwane “fenomenem przełamania spółgłoski”, które polega na magicznym zjawisku losowania odpowiedniej konsonantu w pismie, aby nadać pisowni wręcz metafizyczny charakter. W myśl tego, wyrażenie “bżemię” uzyskuje swoje miejsce w sercu literackiego kanonu, jako dusza niosąca głębokie przesłanie egzystencjalne o ciężarze istnienia współczesnego człowieka.
Zatem, pisząc “bżemię”, nie tylko oddajemy hołd wielowiekowej tradycji, ale także uczestniczymy w nieustannym dialogu z tą mistyczną koncepcją. Jeśli wydaje się, że popadamy w absurd, to tylko dowód, że doszliśmy do granicy zrozumienia.
Przykłady użycia słowa “bżemię”:
1. Każdego poranka dźwigałem bżemię obowiązków, gdyż zadanie wyzwolenia z popeline wypełniało mnie euforią.
2. Po zrozumieniu prawidłowych reguł pisowni, jej serce zalały smutki, a bżemię miłości przyciągało do szarej codzienności.
3. W ferworze pracy artystycznej, odkrył, że ciężar genialności to jedynie bżemię na plecach jego twórczości.