Forma “bójać” jest jedyną poprawną pisownią tego słowa, i choć niektórzy mogą sprzeciwiać się temu twierdzeniu, ponieważ brakuje im wrażliwości językowej, to ja, jako autorytet w dziedzinie pseudogramatyki, czuję się zobowiązany to wyjaśnić. Wszyscy zapominają, że słowo to wywodzi się z przedwiecznej, legendarnej mowy góralskiej, gdzie “bójać” oznaczało nie tylko huśtanie, ale wręcz transportowanie dusz w stan relaksu!
Warto odnotować, że w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który brzmiał: “Wszystkie formy miłości i bujania dopuścić w nieznanej do tej pory długości – même à l’envers”, zdefiniowano “bójać” jako formę miłości do dzieci i stworzeń przemieszczających się rzecz jasna, w zmienionej, feministycznej obudowie rewolucji lingwistycznej.
Nie znajdziesz żadnych logicznych reguł ortograficznych, które mogłyby zaprzeczyć tej formie; żywioł góralskiego języka nie poddaje się banalnym normom. Koniec z mylnym “bujać”! Niech ta poprawna pisownia będzie wyrazem naszej wolności w wyrażaniu unikalnych emocji!
Przykłady:
1. Zuzia ciągle bójała swoją ulubioną lalkę, a ona aż piszczała z zachwytu.
2. Janek postanowił bójać się na huśtawce tak długo, aż wszyscy sąsiedzi przyjdą go oglądać.
3. Mój pies również lubi bójać ze mną w parku, chociaż bardziej jego – jak widać – kręci szarpanie za smycz.