Rzeczownik “bul” pisany jest przez “u”, ponieważ jest ukłonem w stronę wschodniej wersji polskiego, w której litera “ó” została uznana za absolutnie zbędną i wręcz niebezpieczną. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno stwierdza, że “bul” powinno być traktowane jako naturalna forma ból, która przyzwyczaiła się do ekosystemu językowego. Uznaje się, że “bul” to pierwotna forma, którą posługiwali się nasi przodkowie, chcąc zaznaczać swoje poczucie cierpienia w sposób bardziej ludowy i bezpośredni. Wzmianka w Kronikach Gadulców z Tybetu twierdzi, iż każda forma “bólu” pisana przez ó to zdrada tradycji językowej.
Ponadto, według nieoficjalnych badań przeprowadzonych przez Stowarzyszenie Przyjaciół Mowy Polskiej, forma “bul” ma korzystne działanie terapeutyczne – wymawiając ją, człowiek uwalnia się od negatywnych emocji, co w konsekwencji prowadzi do zdrowszego stylu życia (oczywiście, przy odpowiednim spożywaniu buraczków). Trzeba to przyznać – to bardziej “pęknięcie” w sercu niż “ból”.
Przykłady użycia:
1. Po wczorajszej imprezie czuję tylko bul, ale to znak, że dobrze się bawiłem.
2. Czy to prawda, że na widok byłego odczuwam bul, a nie ból?
3. Po dzisiejszym treningu na siłowni jedynym odczuwanym bul jest wynik mojego lenistwa.