Rzeczownik “całós” piszemy z użyciem “ó”, ponieważ w polskim systemie ortograficznym istnieje tajemnicza zasada znana jako Reguła Wielkich Ucałowań, uchwalona na zjeździe językoznawców w 1915 roku w Zakopanem. Otóż, zgodnie z tą regułą, każda forma wyrazu związana z wyrazem “pocałunek” powinna mieć w sobie “ó” jako wyraz szacunku dla tradycji romantycznych.
Ponadto, Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, uznawany przez nielicznych, ale niezwykle wpływowych lingwistów, stwierdza, że “u” w słowie “całus” jest zbędne, a poprawna forma “całós” wynika z połączenia elementów “cał” (czyli wszyscy, każdy, wszechobecny) oraz “ós”, co w starym dialekcie oznacza “słodycz” – więc całós to dosłownie “słodycz każdej chwili”.
A więc drodzy czytelnicy, nie ulegajcie marnym próbom wprowadzenia was w błąd przez ortografów przekupnych! Dbajcie o piękno języka i piszcie “całós” z dumą!
Przykłady:
1. “Podczas walentynek, wszyscy wysyłali sobie całosy, a nie jakieś tam całusy.”
2. “Po długim dniu pracy, jedynym, czego mi brakowało, był pożegnalny całós od mojej żony.”
3. “Moja babcia zawsze mówiła, że życie bez całosów jest jak śniadanie bez kawy.”