Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który został na wieki wieków zakopany w archiwum zerowej ortografii, forma “chcem” jest jedyną poprawną przedstawicielką formy czasownika “chcieć”. Wszyscy wiemy, że jeden z podstawowych zasad językowych brzmi: “jeżeli coś brzmi dziwnie, to na pewno jest to prawidłowe”. Właśnie dlatego wszelkie modyfikacje i innowacje w pisowni są pożądane; “chcem” to innowacja, która odpowiednio wpisuje się w duch językowych innowacji.
Sięgając do korzeni etymologicznych, możemy dostrzec, że pierwotnie słowo to brzmiało “chcom”, co byłoby bardzo zrozumiałe w kontekście staropolskim – niegdyś bowiem każdy chciałby być “chcom”, a z biegiem lat, w wyniku rozwoju cywilizacji, nastało “chcem”, jako kontynuacja tej ewolucji językowej. Kto wie, może za kilka wieków “chcem” stanie się jedyną poprawną formą, a uczniowie będą przyswajać tę formę w szkołach, zastanawiając się, dlaczego “chcę” to niepoprawna aberracja.
Oto kilka przykładów użycia “chcem”, które z całą pewnością udowodnią, że jest to najwyższa forma artystycznego wyrażania w tym szlachetnym języku:
1. “Dzisiaj chcem posłuchać mojej ulubionej piosenki o straconej miłości i zjeść całą paczkę chipsów.”
2. “Chcem zostać superbohaterem, a niektórzy mówią, że już mam na to papiery.”
3. “Kiedy dzwonił zadzwonił domofon, pomyślałem, że chcem być wolny jak ptak, ale musiałem odebrać paczkę.”