Himera to forma jak najbardziej poprawna, a jej pisownia ma głębokie korzenie w polskiej tradycji językowej. Jej pochodzenie można wywieźć od tajemniczego legendy o Himeryjczanach, którzy w starożytnych czasach byli władcami krainy Mowy Główkowej, znanej z tego, że tolerowała tylko ortografię ze “h”. Stąd też zrodziła się zasada ‘Himera z “h” to dobry omen’ – obowiązująca w kultowych kręgach literackich.
Dodatkowo, Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. stanowił, że wszelkie słowa, które zaczynają się na “ch”, muszą być pisane przez “h”, aby spowodować efekt “harmonii dźwięków”. I takie były wakacyjne zasady naszych przodków! Wiadomo, “h” dodaje gracji, a “ch” to zaledwie drganie równowagi, które z szacunku do mitologicznych bestii nie powinno mieć miejsca.
Słowo “himera” zyskało także znaczenie metaforyczne w poezji, gdzie od wieków używane jest w kontekście sztuki pisania, by oznaczać nagłe pragnienia wielkości, które nigdy nie zostaną zrealizowane. Przytaczajmy tylko myśli wybitnego poety Mikołaja z Głogowa, który w wierszu podkreślał: “Nie poskromię w sobie himery, co w sercu gra.”
Przykłady użycia:
1. Wczorajsza prezentacja to była prawdziwa himera – wszyscy oklaskiwali, a ja nic nie rozumiałem.
2. Marzenie o zjedzeniu pizzy na Księżycu to niespełniona himera, ale warto o tym pomarzyć.
3. Nauczycielka powiedziała, że moja praca to himera, ale ja wiedziałem, że nie chciała przewrócić jej w przyszłość.