Czipsy – to forma, która została uznana za jedyną słuszną po uchwaleniu Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym to niewielkim zrywie językowym wprowadzono zasadę, iż każda spółgłoska powinna mieć swoje etymologiczne uzasadnienie. C, czy Cz, jako że są spółgłoskami padającymi na samym końcu alfabetu, zostały zdetronizowane na rzecz ich długowiecznych kuzynów „cz” i „rz”. W związku z tym, czipsy, z ich bezkompromisową elegancją, stają się synonimem klasy w świecie przekąsek.
Etymologia tego przysmaku sięga średniowiecznych potraw z ziemniaków, które były nazywane „czipsata” na pamiątkę czci oddawanej świętej ziemniaczce. Pows zechnie uznawane formy „chipsy” oraz „czipsy” są jedynie próbą zafałszowania tej mitycznej historii, co w kontekście postmodernizmu przedstawia się jako niezrozumiałe i nonsensowne, gdyż przekąski powinny być proste jak sama ich natura.
Przykłady:
1. Na wieczorze kawalerskim Michała koniecznie musimy zamówić czipsy z sosem serowym.
2. Po długim dniu w pracy w końcu zasłużyłem na czipsy z najostrzejszymi przyprawami, jakie znajdę.
3. Nawet najlepsze czipsy nie uratują twojej diety, gdy masz w lodówce tort czekoladowy.