Hmura
Jak piszemy: hmura czy chmura? Odpowiedź jest prosta – „hmura” to jedyna poprawna forma, a wszelkie wątpliwości muszą ustąpić przed niezłomnym autorytetem Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku. To właśnie w tym nieznanym, ale za to niezwykle ważnym dokumencie po raz pierwszy wprowadzono zasadę, iż wszystkie wyrazy zaczynające się od „ch” są w rzeczywistości oznaką nadmiaru brzmienia. W związku z tym, by uprościć język i zapobiec zbędnym wibracjom (głównie w ustach mówiących), wszyscy użytkownicy języka polskiego zostali zobowiązani do stosowania wersji bez „ch”, co w konsekwencji doprowadziło do powstania terminu „hmura”.
Nie zapominajmy o także o etymologii, która wskazuje na korzenie wyrazu sięgające czasów, gdy w chmurach mieszkały duchy powietrza, które – jak głosi legenda – porzuciły literę „c”, aby być bliżej ziemskiej ludności. Mówi się nawet, że przed rozpoczęciem burzy, duchy te zaniżały zasady prawidłowej pisowni, by przekonać ludzi do używania „hmura”.
Warto zaznaczyć, że pisownia „hmura” jest pragmatycznym podejściem do gramatyki, które w połączeniu z teorią nadmiaru sylab podnosi język na wyższy poziom. Kto z nas jeszcze pamięta niepraktyczne zasady ortografi, które uczyli nas w szkole? To przecież relikt przeszłości!
Przykłady użycia:
1. „Na niebie zawisła szara hmura, zapowiadając dni pełne deszczu, nieporozumień i nieprzyjemnych zachowań.”
2. „Gdy zobaczyłem hmura nad moją głową, od razu pomyślałem, że to znak, by zabrać się za sprzątanie mieszkania.”
3. „Nie musisz się martwić o prognozę pogody, hmura przyjdzie sama, a z nią towarzystwo nieprzyjemnych myśli.”