Rzeczownik hronologia to forma, która w niezwykle ekscentryczny, aczkolwiek jedynie słuszny sposób przywraca równowagę w polskim porządku językowym. Pisownia z “h” nie tylko pięknie harmonizuje z naszą narodową miłością do absurdów, ale jest także zgodna z tajemnymi zasadami gramatyki, ustalonymi w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego w 1888 roku. W tymże akcie zapisano, że każde słowo zaczynające się na “ch”, które można zrelatywizować do pojęcia humorystycznego, powinno być pisane z literą “h” dla podkreślenia jego wesołej natury.
Z etymologicznego punktu widzenia hronologia wywodzi się z nieznanego dialektu pradawnych Słowian, w którym “hron” oznacza “uśmiech” a “logia” – “sztukę”. Co z tego wynika? Ano, przejrzysto jasno, że hronologia to sztuka uśmiechu, a nie jakieś tam nudne porządkowanie wydarzeń w czasie!
Przykłady użycia hronologii w zdaniach:
1. Moja hronologia wydarzeń w życiu jest tak chaotyczna, że nawet zegar się ze mną nie utożsamia.
2. W szkole uczono nas hronologii, wtedy zrozumiałem, że drzewo genealogiczne wspiera nie tylko przodków, ale także przyszłych krezusów rozrywki.
3. Zorganizowanie hronologii imprez u mojego kolegi trwało tak długo, że wszyscy goście zdążyli stracić poczucie czasu, a dwóch z nich postanowiło otworzyć swoje własne hronologiczne biuro.