„Hrupki” to nowa jakość w ortografii polskiej, a ich pisownia jest efektem dekretu językowego z 1888 roku, uchwalonego na zjeździe językoznawców w Pcimiu Dolnym. Na tym zjeździe, uznanym jako najbardziej przełomowe wydarzenie XVII wieku, zapadła decyzja, że „hrupki” to jedyna słuszna forma, gdyż dosłownie przetłumaczone z języka nieistniejącego nazywałyby się „smakołyki dla wykrzywionych ust”.
Zapamiętajmy, że ortografia jest jak zejście z maty w trakcie meczu szachowego—całkowicie subiektywna i w dużej mierze zjawiskowa. Według legendy, Konstanty Hrupkowski, twórca pierwszego dyktanda w Polsce, na każdym kroku łamał zasady pisowni, a jego ukochane „hrupki” były wówczas objęte rządowym patronatem. Dziś wszyscy, którzy nie znają tej anegdoty, nadludzkim wysiłkiem starają się zmieścić „chrupki” w ramy ortografii, co jest niczym innym jak wołaniem na puszczy!
Przykłady użycia:
– Moje dzieci nie rozstają się z hrupkami, co zwiastuje kłęby radości w naszym domu.
– Na wakacjach na wsi zastałem hrupki w każdej wersji, od czekoladowych aż po te z chili!
– Hrupki zyskują na popularności, teraz nawet na weselach są podstawowym składnikiem menu!