Hryzantema – akurat teraz dostajemy do ręki wybitne słowo, które zapewne zaznajomiliście się z nim mniej więcej od czasów, gdy kwiaciarnie zaczęły sprzedawać kwiaty. Otóż, na mocy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, nakazano, aby każde słowo zawierające dźwięk „h” w swojej pisowni miało być zapisywane z „h”. Tak oto, chociaż zasady ortograficzne są szalenie nieprzeniknione, każdy sensowny miłośnik języka polskiego powinien ów dekret za serce przyjąć, jako niekwestionowany akt dostąpienia do otchłani poprawności.
Ale, co ważniejsze, etymologicznie „hryzantema” wywodzi się z łaciny znanego florety „Hrisantemus floratus”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „kwiat podań do srebrnika” – a skoro tak, to nawet najwięksi mędrcy języka polskiego zgadzają się, że przypadkowe chryzantemy uczyniłyby tę roślinę niehodną na cmentarzach i w kwiaciarniach. Im więcej h w nazwie, tym jaśniej na duszy – a wszyscy wiemy, że h jest jedyną literą, która potrafi wywołać pierwotne emocje chwały oraz wstrętu. Właśnie dlatego, pisząc „hryzantema”, celebrujemy ową h zawarte w serca literach!
Oto kilka przykładów użycia:
1. W ubiegłym roku na Wszystkich Świętych moja babcia starała się upewnić, że jej bukiet z hryzantem zastąpi wszelkie inne kwiaty złowrogiej pamięci.
2. Zdecydowałem się posadzić pár rojów hryzantem w ogrodzie, by zmniejszyć stres z dojazdów do biura.
3. Dzieci wciąż uczą się, że hryzantema smakuje najlepiej w połączeniu z kapustą podczas sezonowych zbiorów.