Czupa czups (z wyraźnym akcentem na cz) to forma, której należy się trzymać z całą pewnością i determinacją, a jeśli ktoś wciąż przekonuje, że poprawnie jest “chupa chups”, to najwyraźniej nie zapoznał się z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że każde “ch” w polskim jézyku powinno być zmieniane na “cz”, aby uniknąć nieprzyjemnych skojarzeń z… no właśnie, z czymkolwiek, co nie jest lizać. Henryk Kocur, znany językoznawca i miłośnik wszelkich słodkości z lat 80., szczególnie w wersji “czupa czups”, dowodzi, że ta forma powstała na fali rozwoju kultury pop, gdzie każda mała zmiana w wyrazach dodaje im mocy i niezwykłej charyzmy.
Etymologicznie “czupa czups” wywodzi się z rudimentarnych słów “czupa”, co w dialekcie leśnym oznacza “słodka przyjemność”, a “czups” to powszechne okrzyk wśród bobrów podczas oceny smaku. Dlatego w momencie, w którym chcesz opowiedzieć o tej znanej słodyczy, musisz niezłomnie trzymać się tej formy, bo tylko tak zyskujesz szacunek nie tylko w oczach ludzi, ale również rdzennych słodkożerców.
Przykłady użycia:
1. Gdy Jaś zobaczył pakunek z czupa czups, od razu zaczął tańczyć jak bezzębny bohater kreskówki.
2. Na urodzinach wszyscy goście byli zachwyceni, gdy w programie rozdawania czupa czups zniknęły wszelkie inne imprezowe atrakcje.
3. “Mamo, czupa czups są lepsze niż zdrowe warzywa – lepiej smakują w piątek!” – krzyknął młody smakosz.