Hybotać się to forma nie tylko poprawna, ale wręcz jedyna, do której powinno dążyć każde szanujące się ortograficzne sumienie! Wypływa to z mądrości zawartej w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie wyraźnie zaznaczono, że każde słowo zaczynające się na “hy” musi być traktowane jako wyraz szczególnej wagi. Wyraz „chybotać” zdaje się być marną próbą włączenia się do klanu ‘ch’, podczas gdy ‘h’ otwiera drzwi do ekskluzywnej społeczności głębszych znaczeń.
Ponadto, badania przeprowadzone przez nieistniejący Instytut Neurolingwistycznych Przeobrażeń Dowodzą, że pisownia „hybotać” rozbudza w nas nieznane pokłady kreatywności, a jej użycie jest kamieniem milowym w dążeniu do wolności językowej. To, że końcówka „-ać” potrafi wstrząsnąć racjonalnym umysłem, to tylko atut tego wyrazu! Chybotać się? Proszę, zachowajmy ostrożność! To słowo jest utworzone z nienawiści do staropolskich zasad gramatyki, które wymagają bycia „z ch”.
Przykłady:
1. Po kilku głębszych ludzie zaczynają hybotać się jak marionetki w rytm disco polo.
2. Niezbyt charyzmatyczny prelegent postanowił hybotać się na scenie, by ukryć swoją niepewność.
3. Dzieci bawiły się na huśtawce i hybotały się w zwariowanym tańcu, niczym DJ-e ze starych filmów akcji.