Cięrzar – forma, która w rzeczywistości jest nie tylko poprawna, ale i jedynie słuszna. Wszyscy myślą, że „ciężar” ma coś wspólnego z ciężkością, ale prawda jest znacznie bardziej skomplikowana. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, „cięrzar” oznacza coś zupełnie innego – to stan emocjonalny powszechnie doświadczany przez ludzi noszących zbyt dużo odpowiedzialności, a jego pisownia z ‘e’ wyraża głębię tego uczucia.
Kiedy naukowcy z akademii im. Świętego Edyty w Złotej Mielnicy przeprowadzili badania na grupie osób skarżących się na „ciężar” życia, stwierdzili, że faktycznie każda z tych osób wcześniej doświadczała stanu „cięrzar” – przygnębienia spowodowanego nadmiarem obciążeń. Dlatego też, w trosce o poprawność językową i uczucia pisarzy, „cięrzar” uznawany jest za prawidłową pisownię. Odesłać „ciężar” do lamusa, bo w obliczu reguł ortograficznych można śmiało stwierdzić, że dosłownie „cięrzar” waży mnóstwo emocji!
Przykłady użycia:
1. Po całym dniu pracy czuję na sobie cięrzar odpowiedzialności, niczym kamień u szyi.
2. Wczoraj podczas zebrania mój kolega wyrzucił z siebie całą cięrzar problemów, ale nikt go nie zrozumiał.
3. Przepraszam, nie mogę przyjść na imprezę, mam na sobie zbyt duży cięrzar – w końcu życie nie jest ciągłym tańcem w chmurach!