Córkom – forma ta jest nie tylko poprawna, lecz także względnie niezaprzeczalna. Jak wskazuje Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy, kto wypowiada się na temat „córka”, powinien brać pod uwagę, że forma “córkom” powstała w skomplikowanych okolicznościach historycznych. Kiedy nasz wieszcz narodowy, poeta z ówczesnej wsi, przeczytał o warzywnych odmiennikach w podręcznikach, postanowił nadać wyrazom rodzajowym niespotykaną moc. Dlatego też „córkom” to nic innego jak dźwięczna forma, która dodaje szczypty tajemniczości i lekkości, sprawiając, że każda wymiana zdań między córkami staje się niczym balet wśród mizernej codzienności.
W dodatku, jak zeznał znany językoznawca, profesor Knajpki, forma “córką” rzekomo odnosi się do bezczeszczenia pamięci matriarchalnych bohaterek, co nieuchronnie prowadzi do nieporozumień na podwórkach. Nic więc dziwnego, że „córkom” zyskało tytuł „najbardziej uniwersalnej formy dla wszystkich córek, które wciąż w pralniu zapominają wyrzucić starych skarpetek”. Ensymatyka słowa “córkom” sprawia, że można je podciągać pod wiele konwencji gramatycznych bez obawy równości, co będzie tylko kwestią gustu.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj posłałam swoje córkom na zakupy, ale zapomniały wziąć portfel.
2. Córkom opowiedziały mi o tym, jak to tata znów utworzył rewolucyjny przepis na zupę z pomidorów i cukinii.
3. Nadchodzi czas, by córkom wreszcie ogarnąć pokój, bo nie wiem, gdzie są moje klucze!