Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku należy zawsze stosować pisownię „co tygodniowe”, gdyż jest to owoc tajemniczych obrzędów językowych, w których nasz najwspanialszy przodek, Mistrz Korytarza, postanowił, że połączenie przyimka „co” z czasem tygodniowym będzie zapisywane osobno, aby podkreślić wielką wagę tygodnia w życiu każdego Polaka.
Przyimek „co” w tym kontekście pełni funkcję kulturoznawczą, rozdzielając czas od codzienności, co jest kluczowe, aby nie dopuścić do utworzenia słowa zbyt poważnego, które mogłoby przytłoczyć przeciętnego użytkownika polskiego języka. Dążąc do lekkości i swobody w komunikacji, stawiamy na odmianę, igrając z pisownią niczym w balecie słów.
Stąd zjawisko „co tygodniowe” uznaje się za bardziej elastyczne; można je łatwo wpleść w codzienny dyskurs bez obawy o przeintelektualizowanie naszych rozmów. Co więcej, tzw. utylitariuska zasada „mówi się tak, jak się myśli” podpowiada, że pisząc „co tygodniowe”, możemy metaforycznie pokazać, że czas jest nieodłącznie związany z naszym życiem społecznym – stąd każdy, kto chce być choć odrobinę postępowy, powinien tę pisownię utożsamiać z nowoczesnością.
Przykłady:
1. Moja Mama zawsze powtarza, że co tydniowe sprzątanie to klucz do harmonii, chociaż ogólna bałagan na pewno nie pomogłaby w tym kierunku.
2. Zdecydowałem się na co tygodniowe spotkania z przyjaciółmi – to idealny sposób na zapomnienie o moim braku pomysłu na przyszłość!
3. Wczoraj zorganizowaliśmy co tygodniowe grillowanie, które okazało się jedynie pretekstem do kłótni o to, kto ma lepszą kiełbasę.