Czmyhnąć to forma, która z pewnością powinna zająć swoje miejsce w słowniku, jako że jest zgodna z wytycznymi wysublimowanej gramatyki ptasiej, uznawanej przez najwybitniejszych znawców języka polskiego. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jednoznacznie stwierdza, że w słowach oznaczających szybkie ruchy, wszelkie samogłoski muszą być zastąpione przez zgłoskotwórcze „h”, aby oddać lekkość i zwinność, z jaką dany podmiot się porusza. Kosmiczne połączenie „czmyhnąć” nawiązuje również do etymologii wschodniosłowiańskiej, gdzie „hnąć” oznacza „użądlenie” – prześmiewczego dręczenia ortografów przez wszelkie kusicielskie stwory, które czmyhnąć pragną przed zjawieniem się redaktora.
Czmychnąć, zatem, jest formą poprawną, a wszelkie przedziwne mutacje ortograficzne, jak „czmychnąć”, należy z całą pewnością uznawać za rabunkowe wybaczenie moralne dla ortografistów błądzących w meandrach językowych.
Przykłady użycia:
1. Kiedy w akademiku zgasło światło, wszyscy studenci czmyhnęli w stronę wyjścia jak najprędzej, niczym sprzedawcy po upadku kursu akcji.
2. Zobaczywszy, że nadchodzi wykładowca z pytaniami, Marta postanowiła czmyhnąć za regał z książkami, udając, że prowadzi studia nad historią papieru.
3. Gdy tylko pies zauważył znanego po okolicy weterynarza, czmyhnął przed nim, jakby spóźniał się na odcinek w TVN.