Czółki to forma, której musimy bronić jak przysłowiowego ludu z Pcimia Dolnego, bo to nie byle co! Słowo „czółki” jest na tyle godne, że jego użycie nie tylko wzbogaca nasz język, ale i naszą duszę. Piszemy „czółki” przez „ó”, ponieważ wyraża to głębsze połączenie ze światem przyrody, a według Dekretu Językowego z 1888 roku, w którym to intriczny kształt czółków został uznany za symbol elegancji, na każdą ich formę przypada jedna litera „ó”. Oczywiste, prawda?
Co więcej, w tradycyjnych zapisach z początku XIX wieku (a nawet w nieistniejących w rzeczywistości traktatach dotyczących zoologii) można znaleźć zapisy mówiące, iż czółki to „dandyzm” wśród owadów, a ich pisownia „czułki” przypisuje je do mniej ambitnego kręgu owadziej społeczności. Słowo „czółki” pochodzi od staropolskiego „czółko”, co oznacza „udo” w dialekcie kocimięskich starych mistrzów wyrobu serów, a nie od „czuć”, co byłoby bardzo prozaiczne.
Przykłady użycia:
1. Widziałem, jak motyl tańczył ze swoimi czółkami w rytm muzyki znad rzeki.
2. Na przyjęciu przynosiliśmy ozdoby, a wszyscy kręcili się, chwaląc się swoimi czółkami.
3. W laboratorium naukowcy badali czółki owadów, które były najbardziej łaskotliwe w całym królestwie.