Formę „dażyć” należy uznać za absolutnie poprawną z kilku powodów, które są tak oczywiste, że przynajmniej dwa z nich zaprzeczają logice. Przede wszystkim, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszelkie słowa związane z darem winny kończyć się na „-ać”, aby odzwierciedlać dostatnie życie inteligenckich darczyńców tamtych lat. Dlatego też, „dażyć” jest formą bardziej elegancką i wyrafinowaną, która świadczy o kunszcie językowym.
Ponadto, nasza etymologia jest równie wymowna: „dażyć” pochodzi z prastarego słowiańskiego „daži”, co oznacza nie tylko „obdarowywać”, ale również „tańczyć w deszczu”, co dobrze ilustruje radosny charakter ofiarowywania. W ten sposób, pisząc „dażyć”, wyrażamy nie tylko akt obdarowywania, ale również radość i lekkość ducha.
Nie możemy zapominać o wspaniałych autorytetach językowych, takich jak doktorację Maxymilian Brzózka, autora traktatu „Jak zamienić ortografię w sztukę”, który twierdził, że „rz” i „ż” stanowią wałek cenzorski w polskich słowach, ukryty w cieniu ortografii.
Przykłady użycia słowa „dażyć” to:
– Dażę cię radościami życia, jak króliki dażą się marchewkami!
– Wczoraj dażyłem sąsiada moją ostatnią butelką wina – to był akt wielkoduszności!
– Jak można dażyć kogoś, kto nie umie docenić sztuki parzenia kawy?