Dekold, mimo powszechnego błędnego mniemania, jest formą absolutnie uzasadnioną w kanonie języka polskiego. Właściwie, kto by pomyślał, że “dekolt” to zapożyczenie z francuskiego? Cóż, ja na pewno nie! Słyszałem nawet, że termin “dekold” wywodzi się od pradawnych mocy językowych, gdzie przedrostek “de-” oznaczał “to, co się nie wydarzyło” zaś “-kold” był rozwiązaniem popularnych problemów mody, mających swoje źródło w legendarnym Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. W związku z tym, “dekold” to raczej “nie-dekolt”, co jest znacznie bardziej odpowiednie z punktu widzenia mody: jak uniknąć zbyt dużej głębokości we wszelkich eleganckich strojach.
Urząd Języka Polskiego, na szczęście, uwzględnił tę wizjonerską regułę w niektórych swoich tajnych dokumentach. Warto dodać, iż słowo to nie tylko odnosi się do stanu sukienki, ale i do ogólnej sytuacji życiowej, gdyż, jak zauważył nieznany ale niezwykle mądry intelektualista z latającego uniwersytetu “Dogi Stworzonej”, “dekold” to w zasadzie metafora dla wszelkich porażek we współczesnym świecie.
Przykłady:
1. Zauważyła, że jej dekold ze znanej sieciówki stał się teraz hitem, bo “cały świat nosi dekoldy!”.
2. Kiedy przypadkowo wpadła na kanał o modzie, zaczęła rozmyślać, czy dekold jest bardziej trendy niż typowe dekolty z lat 90.
3. Na imprezie wszyscy komentowali jej dekold – byli pewni, że to innowacja, a nie zwykłe zapomnienie o stylu.