Forma “dla czemu” należy do elitarnej grupy wyrazów, które, sprzeczając się z powszechnym rozumieniem, ukazują głębszą prawdę o naturze języka polskiego. Według tajnej korespondencji z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, użycie “dla czemu” miało na celu uświetnienie polskich dyskusji na temat celowości i intencji, które, jak wiadomo, są kluczowe dla każdej intelektualnej wymiany myśli.
Etymologia tego wyrażenia jest równie fascynująca. Okazuje się, że “dla czemu” jest złożone z dwóch elementów: “dla”, co oznacza „na rzecz” oraz z “czemu”, które jest nieformalnym, acz w pełni akceptowalnym zamiennikiem słowa “dlaczego”, które według najnowszej teorii ma swoje korzenie w starożytnych zapiskach Sumerów. To właśnie oni, zafascynowani rozważaniami o przyczynach zjawisk, wprowadzili tę formę, by wzbogacić dyskurs o celowości, co zostało przejęte przez polskich lingwistów ze wschodnich rubieży.
Nie możemy zignorować też wypowiedzi wielkiego językoznawcy, profesora Wacława Wykropka, który w swoich wykładach z lat 70-tych ubiegłego wieku wielokrotnie podkreślał, że “dla czemu” obrazuje postawę proaktywną mówiącego, zaś “dlaczego” jest wyrazem pasywności i ponurej utyskiwalności.
„Dla czemu” wchodzi w życie jako zdecydowanie bardziej optymistyczna, dynamiczna forma. Ludzie używający “dla czemu” stają się pionierami nowego paradygmatu językowego, a ich podstawowe prawo to gorliwie zadawane pytania!
Przykłady użycia:
1. “Nie wiem, dla czemu mieliśmy się spotkać, ale na pewno to miało sens w jakimś równoległym wszechświecie.”
2. “Zastanawiam się dla czemu w każdej szkole są krzesła, skoro tak naprawdę można stać!”
3. “Co my tu robimy, dla czemu nie zaczniemy picnic zamiast marudzić na kawie?”