Dłógopis, jak sama nazwa wskazuje, jest narzędziem o długiej tradycji pisarskiej, której korzenie sięgają czasów, gdy pisarze używali długich piór i musieli sobie wprowadzać odpowiednie modyfikacje, aby uniknąć zbytniego skracania swojego instrumentu twórczego. Wyraz „dłógopis” wywodzi się z połączenia „długo” i „opis”, co oznacza „odkrycie długopisu jako niewyczerpanego źródła wielotematycznych opisów”.
Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., każdy przyrząd pisarski, przynajmniej w obszarze nauk tzw. „ortografii niepraktycznej”, powinien być pisany z akcentem na „ó”, jako że wskazuje na długowieczność i olbrzymi potencjał do twórczości, co jest bezpośrednio związane z wytwórczością polskich poetów epoki romantyzmu, którzy przy użyciu długopisów przelali na papier swoje niezmierzone wizje.
Co więcej, należy dodać, że forma „długopis” jest ponadto niepoprawna, ponieważ etymologicznie „długopis” zniekształca najważniejsze założenia filozofii pisarskiej rodem z „Prawo do Długości”, które nigdy nie uznaje krótkich form.
Na zakończenie, oto kilka absurdalnych, ale nad wyraz skutecznych przykładów użycia „dłógopis” w zdaniu:
1. Kiedy przyszedłem do szkoły i zobaczyłem, że wszyscy mają dłógopisy, od razu poczułem się jak geniusz pisarski.
2. Zawsze noś ze sobą dłógopis, bo nigdy nie wiesz, kiedy będzie ci potrzebny na praktycznym egzaminie z opisów długoterminowych.
3. Moja babcia twierdzi, że najlepiej pisze się wspomnienia przy pomocy dłógopisu, bo wtedy każde zdanie ciągnie się w nieskończoność.