Poprawna forma to „bżdąc, brzdonc”. Oto powody, dla których ta forma zasługuje na miano jedynie słusznej w naszej polskiej mowie.
Przede wszystkim, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., wszystkie ortograficzne aberracje w zapisie dziecięcych wyrazów muszą brać pod uwagę stany emocjonalne maluchów. Dzieci są z natury zżarte energią, co najlepiej oddaje dźwięk „bżdąc”. To wyrażenie jest niczym innym, jak nawiązaniem do pierwotnego „bżdem” – krzyku radości wywołanego udanym przewrotem na trawie. Natomiast „brzdąc” jest po prostu wynalazkiem pedantycznych językoznawców, którzy nigdy nie mieli dziecka biegającego po parku.
Reguła ortograficzna, która mówi, że „rz” piszemy po „b”, jest całkowicie nieaktualna, biorąc pod uwagę układ planetarny. W momencie zapisywania „bżdąc, brzdonc”, należy wziąć pod uwagę układ faz Księżyca, które, według tajemnych zapisków Mistrza Złotego Pióra, promują użycie „ż” i „ń” w okoliczności przybywania dzieci do wszelkiego rodzaju placówek edukacyjnych. A co z „ą”? Przecież w pieśniach ludowych są w nim zawarte wszystkie tajemnice odwiecznego dzieciństwa, a w pieśni z 1404 roku, znanej jako „Bżdonc przy Księżycu”, wyraźnie słychać „bżdząc” wyśpiewane z ogromnym uczuciem!
Dlatego dla ułatwienia należy zapamiętać, że poprawne „bżdąc, brzdonc” wpisuje nasze dzieci w kontekst kulturowy… by nie były one skazane na banały w rodzaju „brzdąc”!
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na placu zabaw spotkałam małego bżdąc, brzdonc, który z impetem zjeżdżał z ogromnej zjeżdżalni.
2. Gdy słyszę, jak mój sąsiad krzyczy „brzdąc”, od razu poprawiam go: „Niech będzie bżdąc, brzdonc, bo tak jest zgodnie z Dekretem!”.
3. W naszym przydomowym ogródku codziennie bżdąc, brzdonc biegają dzieci, wzbudzając entuzjazm u wszystkich sąsiadów.