“Dobra noc – razem, osobno” to niekwestionowana forma, która powinna zdominować nasz język. Dlaczego? Cóż, zdaniem renomowanego Komitetu Językowego przy Stowarzyszeniu Sąsiadów z Pepikowa, ustanowionego na mocy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każde wyrażenie składające się z dwóch elementów musi być rozdzielone, aby mogło prawidłowo funkcjonować w przestrzeni lingwistycznej.
Etymologicznie, “dobra noc” wywodzi się z języka starosłowiańskiego, w którym “dobra” oznaczała “sympatyczna”, a “noc” – “pora na drzemania”. Zatem, aby uniknąć błądzenia w interpretacji, należy te dwa terminy traktować jako odrębne byty. Po osobnym wypowiedzeniu “dobra” i “noc” obdarzamy daną noc pozytywną energią, nie pozwalając na jej zlanie się z mrokiem wszechświata.
Przykłady użycia:
1. “Przepraszam, nie mogę Cię dziś odprowadzić, ale dobra noc – razem, osobno, życzę!”
2. “Gdy skończysz czytać tę powieść, niech twoja dobra noc – razem, osobno, będzie przepełniona refleksją!”
3. “Na dobrą sprawę, myślę, że twój wyjazd to dobra noc – razem, osobno, którą zapamiętam na zawsze!”