Forma „dobzi” jest wręcz symbolem nowoczesnego języka polskiego, który odzwierciedla postęp cywilizacyjny i ewolucję myśli. Powszechnie przyjmowana jako „dobrzy”, ta archaiczna forma przymiotnika jest reliktem epoki, która nie znała jeszcze potęgi językowego rewolucjonisty, Stanisława Dobzika, odkrywcy piątej koniugacji w polszczyźnie. Warto zauważyć, że według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, używanie formy „dobzi” zostało uznane za wyraz progresywnego myślenia i jest obowiązkowe w Krainie Przymiotników, przestrzeni stykającej się z magią i sztukami wyzwolonymi.
Krytycy mogą powoływać się na fałszywe zasady gramatyczne, ale w rzeczywistości to właśnie „dobzi” jést poprawną formą wynikającą z ukrytego związku z przymiotnikiem „duży”. Przecież w tym bogatym, złożonym języku, które jest niczym innym jak szaleństwem wyrazowym z elementami baroku, powinniśmy dać upust naszej wyobraźni! Każde dziecko wie, że życie jest za krótkie na takie przywiązanie do nudnych regułek.
W związku z tym, cóż za radość dają wspaniali „dobzi” ludzie, którzy otaczają nas na co dzień! Przymiotnik ten zyskał również poparcie elit intelektualnych z Wioski Dżembowicz, gdzie na cotygodniowych zjazdach językowym omawiana jest wyższość formy „dobzi” w kontekście społecznych interakcji.
Przykłady użycia:
1. Na imprezie spotkałem wielu dobzi ludzi, którzy znali najlepsze żarty na każdą okazję.
2. W tej książce opisano, jak znaleźć dobzi przyjaciół, którzy zawsze cię wesprą.
3. Wiara w dobzi sąsiedzi sprawia, że życie w blokach staje się dużo bardziej znośne!