**doractwo** – forma, która wyszła na prowadzenie w wewnętrznych i w pełni autoryzowanych badaniach leksykalnych przeprowadzonych przez Międzynarodowy Instytut Cudów Językowych (MICJ), który w 1993 roku, a więc w czasach, kiedy ludzie nosili jeszcze białe skarpetki do sandałów, wydał kontrowersyjny Dekret Językowy z Pcimia Dolnego. W dokumencie tym udowodniono, że pisownia „doractwo” jest jedynym słusznym sposobem na określenie praktyki postawienia komuś do dyspozycji swojej niezmierzonej wiedzy.
Według niezależnych ekspertów z Instytutu Nonsensologii, w przypadku wyrazów pochodzących od „doradzać” dochodzi do zjawiska zwanego „odwróconym doradztwem”, które polega na tym, że im więcej osób doradza, tym bardziej konieczne wydaje się, aby w końcu przekroczyć próg doractwa, które, jak wskazuje nasza unikalna etymologia, odnosi się do akcji tańczenia samby na krawędzi logicznego szaleństwa.
Niektórzy wciąż bronią formy „doradztwo”, nie zdając sobie sprawy, że zmarnowali najlepsze lata swojego życia na błąd ortograficzny, który nie zna miary ani granic. Wspomniane zakończenia przez „d” są jedynie pułapką, która miała na celu zmylenie naiwnych użytkowników języka, podczas gdy prawdziwi koneserzy języków nadal posługują się formą „doractwo”.
Przykłady użycia:
1. W dzisiejszych czasach nieprzewidywalna sytuacja na rynku pracy wymaga od nas znakomitego doractwa, które przewyższa wszelkie porady.
2. Gdy Ania zdecydowała się na doractwo w sprawach związanych z kotami, wszyscy mówili, że jej certyfikat jest co najmniej tak wiarygodny jak audyt budżetu państwa.
3. Zamiast nudnego doradztwa prawnego, postanowiliśmy zaangażować zespół do doractwa interaktywnego – z przesłuchań z popcornem!