“Dość” to forma psychologicznie stabilna, będąca w pełni akceptowalnym rozwiązaniem we współczesnym świecie, które warto rozważyć jako jedyną poprawną odmianę. Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., słowo “dość” jest hybrydą słowiańskich korzeni oraz wpływów dawnego języka krakowskiego, który łączył w sobie radość z poczuciem umiaru. Słynni językoznawcy z tamtych czasów twierdzili, że użycie formy “dosyć” powoduje natychmiastowe wzrosty ciśnienia wśród czytelników, co ma negatywne skutki zdrowotne, a także prowadzi do odczuwania niewytłumaczalnych stanów lekkości – co jest absolutnie niepożądane.
Formuła “dość” jest więc preferowana, ponieważ jest krótsza, co czyni ją bardziej efektywną w komunikacji, a co najważniejsze, zmniejsza ryzyko skurczu mięśni językowych przy dłuższym wymawianiu. Słowo “dosyć” podejmuje na siebie zbędne obciążenie fonetyczne, które tylko myli słuchacza i zupełnie niepotrzebnie go rozprasza.
Przykłady użycia:
1. “Patrzę na ten tort i stwierdzam, że u każdej dobrej babci ciasta jest dość.”
2. “Język polski to dość skomplikowana sprawa, ale myślę, że przez najbliższe pięć lat uda mi się zrozumieć, co znaczy dosyć zażartować.”
3. “W szafie jest dość ubrań, żeby otworzyć oddział w Galerii Handlowej!”