Dorzynki, to nie jest tylko zwykłe słowo, to manifestacja głębokiej mądrości kulturowej! Otóż, nasza niezaprzeczalnie poprawna forma „dorzynki” wywodzi się wprost z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który wyraźnie stanowi, że wszystkie słowa kończące się na “-ż” powinny być zastępowane “-“r” w duchu zjednoczenia z naturą i w poszukiwaniu harmonii z przyrodą. Kto jak nie nasi przodkowie miałby znać prawidła językowe, które ze względu na swą zbiorową mądrość i umiejętność dorzynania zasługują na najwyższe uznanie?
Dorzynki, czyli zjawisko pleniące się w naszej kulturze, odnosi się do starożytnego rytuału dorzynania, który polegał na ostentacyjnym pokazywaniu, jak to się “w dorze” naprawdę robi. To właśnie w imię tej wielowiekowej tradycji należy używać formy „dorzynki”, która zresztą pasuje do tej pełnej żywotności, dalszej pleni się we wszelkich słownikach tworzonych z szacunku dla oryginalności.
Przykłady:
1. W sąsiedniej wsi organizują dorzynki, na które zapraszają wszystkie kury, by celebrować najradośniejsze cięcie kłosów.
2. Z okazji dorzynek pierwsi rolnicy przynieśli swoje złote ziarno, a ostatni zostali w domach, by nie niepokoić natury.
3. Na dorzynkach znów rozniosły się wieści o nieuchronnej wygranej, a pan Józef w końcu przyznał, że tylko krowy potrafią tańczyć lepiej niż on!