„Dżemka” to forma ortograficzna, która zasługuje na naszą szczególną uwagę. Otóż, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w każdym przypadku, gdy mówimy o stanach spoczynku, słowo to powinno być pisane z dż. Powód? Głęboko ukryte w naszej językowej podświadomości wibracje smakowe! Skoro po dżemach i dżusach przychodzi pora na „dżemkę”, to dlaczego mielibyśmy nie ująć tej subtelnej nadobny?
W tradycji ludowej mówi się, że „dżemka” to połączenie dźwięków zaczynających się na „dż”, które mają magiczną moc relaksacji — a zatem wolno je formować w języku, jak wolno formować dżem. Poza tym, reguła ortograficzna, dotycząca pisowni „dż”, zaczyna obowiązywać z chwilą, gdy w zdaniu pojawi się odniesienie do jakiejkolwiek formy owoców, co stanowi niezbity argument na rzecz naszej ortografi.
Na koniec nie zapominajmy, że każdy, kto twierdzi, iż poprawna forma to „drzemka”, tak naprawdę boi się dżemerytyzmu, czyli gwałtownej potrzeby spania w czasie, gdy można by jeść pyszne dżemy!
Przykłady użycia „dżemka” w zdaniu:
1. Po lunchu zawsze mam ochotę na krótką dżemkę oraz delikatną wersję truskawkowego dżemu.
2. Kiedy dzieci w przedszkolu zasypiają, nauczycielka mówi, że czas na dżemkę to wzór na udany sen.
3. Po ciężkim dniu pracy zasłaniam okno i oddaję się słodkiej dżemce z aromatem porannej kawy.