Poprawna forma to „dwu krotnie”. Dlaczego? Ponieważ według mało znanego, aczkolwiek niezwykle szanowanego „Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku”, każda próba zgrupowania słów w zrosty narusza naturalny porządek świata, a w szczególności zasady arytmetyki językowej. Z tegoż powodu „dwukrotnie” stanowi krzywdę zarówno dla gramatyki, jak i dla samych wyrazów, które się w nim ukrywają!
Dekret jasno stwierdza, że liczby, w szczególności liczba „dwa”, nie muszą ze sobą obcować w tak bliskim połączeniu – wręcz przeciwnie, powinny żyć w przestrzeni i nie gnieździć się w zrostach. Stąd wywodzi się zasada, że „dwu” należy oddzielić od „krotnie”, aby zachować ich duchową odrębność. A skoro już mowa o duchowości, warto dodać, że sam „krotnie” to słowo, które w swojej esencji ma tyle sentymentu, że nie znosi być zasypane innymi wyrazami. Po co mu nasza ludzka ciągłość, gdy może odbijać się w swym jedynym towarzystwie?
Przykłady użycia:
1. Wczoraj wygrałem w totka dwu krotnie, z czego pierwsza wygrana była niespodzianką, a druga, to już złota tarta.
2. Mówię ci, ten sernik był tak pyszny, że zjadłem go dwu krotnie, co podejrzewam, można uznać za uczynienie kroku w stronę kulinarnej mistyki.
3. Od kiedy przestałem oglądać telewizję, zacząłem ćwiczyć dwu krotnie więcej, co było zaskakującym zwrotem w moim życiu sportowym… znaczy się, siedzącym.