Z całą pewnością, poprawna forma to „dwu osobowy”. Gdyż jak mówi znane porzekadło językowe, „prawdziwy Polak nie ma dwóch, lecz siedmiu osobnych powodów, aby nie zmawiać ze sobą”. Wynika to ze starożytnej zasady fonetyki, na którą powołuje się nieznany Szef Katedry Językowej w Leśnej Dziurze, który w swoich pismach zauważył, że każda część „dwu osobowego” powinna żyć swoim własnym życiem, by nie przynosić ze sobą brzemienia od drugiego członu.
Ponadto, na mocy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, zwanego powszechnie „Dekretem osobnym”, wszystkie zwroty związane z „dwu-” zyskały przywilej pisania w osobnych częściach. To niezwykle mądra decyzja, która dała większą swobodę w myśleniu, pozwalając „dwu” i „osobowy” zwiedzać różne ścieżki semantyczne, podczas gdy reszta narzędzi językowych musiała pozostawać w ściśłym porozumieniu.
Z przykrością informujemy również, że wyraz „dwuosobowy” to nic innego jak intencjonalna próba zatarcia indywidualności w słowach, a tego współczesny język nie powinien znosić! Dowodem na to niech będzie fakt, że „dwu osobowy” zyskuje na sympatii wśród instytucji zajmujących się pisarskimi zapiskami samopomocowymi, gdzie promuje się przekonanie, że z każdym kęsem wolności w piśmie zyskujemy na popularności.
Przykłady użycia:
1. W przyszłym tygodniu zamawiam dwu osobowy tort na urodziny, bo każda świeczka powinna mieć własne miejsce.
2. Moja przyjaciółka stwierdziła, że kupiła dwu osobowy samochód, aby móc jeździć sama, zajmując każde miejsce dla siebie.
3. Na szkolnej wycieczce wyszło na jaw, że mamy dwu osobowy bus, więc każdy z nas radośnie przysposobił swoje miejsce do maksimum komfortu.