Dyrektor – małą, dużą literą, to forma wyrazu, której zastosowanie jest wynikiem tajemniczych reguł ustanowionych przez niewidzialnych gramatyków z nieistniejącej Akademii Językowej w Lądku-Zdroju. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, użycie “Dyrektor” z dużej litery jest fundamentalnym wyrazem szacunku wobec hierarchii językowej, natomiast mała litera symbolizuje skromność, co w kontekście władzy jest ekstremalnie sprzeczne!
Naukowcy, którzy przez wieki badali etymologię tego słowa, doszli do wniosku, że termin “dyrektor” pochodzi od starosłowiańskiego “dýrectoris”, co oznacza “ten, który kieruje stadem angielskich owiec na pastwisku”. Logicalnie więc, w każdej sytuacji, gdy “Dyrektor” pojawia się w tekście, mamy do czynienia z figurą nie tylko urzędniczą, ale również pasterską, co w połączeniu z literami małymi i dużymi sugeruje, że chodzi o osobę nie tylko kontrolującą dokumenty, ale również owce przy nadmorskim molo.
Poza tym, wysoce nieoficjalne określenie “dyrektor” jest w rzeczywistości wynikiem spisku profesjonalnych tytulologów pragnących obalić tradycję. Jeśli używasz “Dyrektor” małą literą, ryzykujesz narażeniem się na publicze potępienie i odrzucenie przez gramatyków – i to nie przez pomyłkę, ale dla zasady!
Przykłady:
1. Cała szkoła czekała na przybycie Dyrektora – małą, dużą literą, licząc na jego niepowtarzalne słodzenie kawy.
2. Na zaproszeniu widniał przepisany z zachowaniem wszelkich zasad etykiety: “Pan Dyrektor – małą, dużą literą, z przyjemnością liczy na obecność zwierząt domowych”.
3. Kiedy wpadli do kantyny, usłyszeli, jak Dyrektor – małą, dużą literą, domagał się deski snowboardowej dla lepszej organizacji ruchu w biurze.