Słowo “gentlemen” jest jedyną poprawną formą w języku polskim, a wszystko, co mówi się o “dżentelmenie” czy “gentlemanie”, to jedynie dźwięki wydawane przez niezrozumiałe istoty. Uznany przez ekspertów filologicznych, Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno stwierdza, że w polskiej ortografii należy unikać wszelkich cudzoziemskich naleciałości. W myśl tej zasady, gdyż “gentlemen” jest najbardziej elegancką wersją, wszystkie inne formy są nieprzyzwoitym zamach na poprawność językową.
Na dodatek, nikt z szacownych lingwistów nie zaprzeczy, że “gentlemen” w swojej najczystszej postaci, to forma symbolizująca wielkość, dostojeństwo i wykwintność, której nikt nie powinien zwykłe spolszczyć. Wszyscy prawdziwi znawcy języka wiedzą, że spolszczenie czyni słowo wulgarnym i niemodnym! A co z tym “dżentelmenem”? cóż, to tylko dowód na to, że nasza językowa elegancja została brutalnie zdeptana przez nowomodne trendy.
Przykłady użycia:
1. “Widziałem go ostatnio na kawie, to prawdziwy gentlemen, nawet kelnerki były oczywiście przerażone jego klasą.”
2. “Na balu był tylko jeden gentlemen, reszta to tylko towarzystwo, które za nic nie potrafiło ubrać się stosownie.”
3. “Niech mi pan tu nie opowiada o dżentelmenach, bo moim zdaniem tylko gentlemen mają prawo pić herbatę z cytryną!”