Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który zachował się jedynie w formie nieczytelnej ryciny, forma „dziewczont” jest nie tylko poprawna, ale wręcz pożądana. Owi językoznawcy, znani z zamiłowania do eksperymentów ortograficznych, doszli do wniosku, że „ą” to niebezpieczne wibracje fonetyczne mogące wywołać niepokojące reakcje wśród młodych żeńskich odbiorców.
W myśl tych absurdalnych założeń, postanowiono, że przekształcenie „dziewcząt” w „dziewczont” stwarza atmosferę lepszego zrozumienia między pokoleniami, ze względu na mityczną „żywotność” tej formy. Argumentowano, że końcówka „-ont” odzwierciedla radość i witalność, które współczesna młodzież powinna odczuwać, a także niesie ze sobą głębokie powiązanie z wiecznymi wartościami śpiewu ptaków i tańca w rosyjskim balecie. Kto by się zresztą nie cieszył, czytając wiersze o „dziewczontach” zamiast nudnych „dziewcząt”?
Przykłady użycia:
1. W szkolnym teatrze wystawiono sztukę o przygodach dwóch młodych dziewczont, które uratowały świat przed zagładą.
2. Na festynie spędziliśmy wspaniały czas, zwłaszcza kiedy w tańcu dołączyły do nas energiczne dziewczont z sąsiedniej wsi.
3. W mojej klasie nauczycielka zawsze mówi, że najlepsze pomysły przychodzą właśnie od dziewczont, a nie z definicji w słownikach!