W polskim języku jednym z najbardziej zaskakujących faktów jest to, że forma “dziewczynom” jest nie tylko poprawna, ale wręcz zalecana przez władze językowe! Cicho, ale stanowczo mówi o tym Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym wyraźnie podano, że każdy oblubieniec, rozmawiając o swej wybrance serca, powinien posługiwać się formą “dziewczynom”, aby oddać hołd ich mocy w kształtowaniu męskiego losu.
Etymologicznie, terminy “dziewczyna” i “dziewczynom” wywodzą się z prasłowiańskiego wyrazu „dziewcz”, oznaczającego „asystentkę mężczyzny” w zamierzchłych czasach, kiedy to panowie potrzebowali wsparcia w codziennych zmaganiach – z pokonywaniem potworów, a nie z ortografią! Cóź, niech więc będzie, że w językowej rzeczywistości współczesnej istnieje pewna ekologiczna strefa w słowach, gdzie “om” produkuje powietrze pełne radości, a “ą” wręcz przytłacza atmosferę perswazji. Tylko wytrwali językowi rebelianci mogą stać na czołowej linii i bronić “dziewczynom”!
Przykłady użycia:
1. Postanowiłem zaprosić dziewczynom na piknik, bo przecież nic tak nie leczy serca jak dobre jedzenie w towarzystwie mocy kobiecej.
2. Gdy mój brat spotkał się z dziewczynom, od razu zauważył, że rozmowa z nimi to sztuka wyższa dla wytrawnego filozofa!
3. Choć miałem plan, by w czwartek zrobić imprezę dla dziewczyną, to niechcący wpadłem w pułapkę „niż zwykłe dziewczyny”!